سربر سر بازوي خيالش كه گذاشت

اشك آمد و اشك آمد و طرحي بنگاشت

طرح از زن آستانه ي دربدري...

دنبال خيال مردِ ديوان  پري

آواره ناكجاترين حرف سكوت

ديوانه ي ايستاده در مرز سقوط

شولاي تنش بافته از جنس گناه

همبستر بوسه هاي تلخ و گسٍ آه

تار دلش از فغان /و از ماتم پود

دلمرده كه هيچ شاعر او را نسرود

بيچاره!خداهم به غمش گوش نداد

بر پيكر عريان دلش پوش نداد

در كشمكش غرور و احساس اينبار

دل را به هلاك ميسپارد انگار

توفان شد و درياي نگاهش موّاج

سيل آمد و اقطار زمان او را باج

هنگامه ي درد بر سرش ريخته شد

هذيان و جنون و شعر آميخته شد

از تيزي داس هاي حراجي درد

خون،رنگ خيال گشت وسبزي ها ...زرد!!!

                               نوا

                                              نوا

به همانقدر كه از پرتوي نور خورشيد

جسم من غرق عرق مي شد و از گرما ...

سرخ!

به همان اندازه ...

من عرق ميكردم

از نگاه دل افسونگر تو!!!

توفاني و پر جوش و خروشي و پراز كيد و نگاهت همه شنباد

صدها در و صد پنجره بر باد بلاهاي تو بستم...تبريك بگوييد!

ديگر نه نوايت نه صدايت نه دروغين غزلت شعبده بازست

هي ها كه چه شاهانه"رسن دام" تو از سينه گسستم...تبريك بگوييد!

همبستر غم بودم و پيچيده به يك زرورق از جنس خس و آه

آزاد ورها گشته ام اينك چه بسا باده به دستم!!!...تبريك بگوييد!

ديروز كه تك خواسته ام مرگ و فنا بودو همه عشق به نابود...

امروز خرامانم و يكپارچه دلشاد كه : "هستم" ...تبريك بگوييد!

من غرق به كوراب تو بودم وبه هذيان غزلگونه تنم داغ

اينك به نيوشيدن آهنگ مه و مي همه "مستم"...تبريك بگوييد!

خنياگر وهمرقص فلك گشته ام اكنون و به پا داشته ام شور...

ديباچه ي غم جمله بفرسودم و از غصه گذشتم...تبريك بگوييد!

                                     نوا

قطره اشكم طعم دريا مي دهد

طعم دل در واپسي ها مي دهد

جسم دل از راز عريان مي شود..

ديده را "آيينه شولا" مي دهد

شكوه از گندم نمايان مي كند

وعده از آهي مسيحا مي دهد

از جنونستان دل گويد سخن

دردها در جان خود جا مي دهد

گرچه دارد فطرت از جنس بلور

طعم انسان طعم حوا مي دهد         

اشك من از فرط بي آلايشي

از نماز صبر فتوا مي دهد

                         نوا

دعايت ميكنم هرشب كه يكدم بانوا باشي!!

دلم را مشتعل سازي ز چشمانت دوا باشي

نهاني با دلم هي شروه هاي عاشقي خواني

نوايت خوشتراز ناقوس درياهاست...تاباشي!

عزيزا زندگي را با نگاهت تازه نو كردم

نميدانم كه اي؟از جنس چه؟ترسم خدا باشي!

تمام واژگان متلاطم از درياي چشمت سخت-

ز ژرفايم برآرد گرد...برخيز ار صبا باشي

به تاريكي دلم سر شد وجودم را تهي تر شد

ببار از نور روشن شو كه ميدانم سنا باشي

عزيزا ! دلبرا !نظمم به آخر شد بگو تاكي:

به دنبالت فراز آيم و تو در ناكجا باشي؟؟؟

                      نوا

اسير حرفهاي نابتم اكنون!

كتاب عاشقي را با دلي لبريز خون خواندي.

شدي استاد معشوقان .

نشسته بر تريبون جنون از قصه هاي ليلي و مجنون حديث عشق ميراندي!

منم شاگرد ممتازت

كه در صف نخستين هواداران بنشستم

نفوذ قصه هايت را درون قلب من ديدي!

تماشا كرده اي دلدادگي از جانب من سوي قلبت را...

به جلاد نگاه تو-

سر و جسم و دل و جان را فدا كردم.

سراغم را نمي گيري؟

ز يادت رفته ام گويا...!

به من برگو كنون برشانه ي سخت كدامين يار خنداني؟؟؟

چه كس اكنون تورا در كيسه دان پر ز اندوه دروغين شاد عالم-

كرده زنداني؟

چرا دستت كه روزي مآمن من بود-

زگرماي صداقت باعث آسايش تن بود-

"اينك گشته بهر ديگران واز روي من فاني؟؟؟"

چرا ديگر نمي آيي؟؟

سراغم را نميگيري!

سينه مملو از سخنها ي شبانه ميتپد محكم!

نيست دراين سنگلاخ بي مروت همزباني صاف...

دروراي روي خنده ديدگاني پرشرارت انتظار بر زمين

كوبيدنت را سخت خواهانند.

بارها پرسيده ام:آنان مسلمانند؟؟؟

از جنس شرف از جنس قرآنند؟؟؟

از همان بحبوحه ي اول كيان دوستي را خوب ميرانند!

نيك ميدانند---

قلب ما با توده هاي مهر ممزوج است.

در متون ذات ما از شر وجودي نيست

مردم سرزنده درذرات جسمم پر زايمانند.

جايگاه مردمان در شهر قلب من:

"برفراز مسند عشق و صفا و پاكي و خنده نشسته حكم

 ميرانند!!! "

و كلام مهرآگين با نسوج فتنه و ريب و دروغ و مرگ در

 گوشم به دورانند...

"من نميدانم چرا آنان كه در كانون قلبم حكمران

هستند...قاصد جانند؟؟؟"

چرا گويند از ما بي وفايي سر نخواهد زد؟؟؟

چرا گويند ما ازديگران فرسنگها بالا و والاييم؟؟؟

:از خيانت دور واز عشق تو سرپاييم؟!

پس چرا قلبم كه صدها بار آماج فشنگ دوستان در به

ظاهر مخلص و -

عاشقتر از فرهاد شيرين دوست گرديده

" توبه را از صفحه ي قرآن نميخواند ؟؟؟ "

در كتاب معني روحم "خيانت" واژه اي موهوم_

در كنار غول و ديو و قصه و افسانه دارد جاي.

ناله ها تا كي فراز آيد ز زخم دوستان

اي واي!!!

ديگر نميگويم دلم تنگ است ميدانم تو ميداني

بطن و نهادم از خلآ رنگ است ميدانم تو ميداني

ديگر لبالب گشته ام از قعر اقيانوس وحشت- رعب

با جوي غم قلبم هماهنگ است ميدانم تو ميداني

ديگر سقوطم از بلنديها - قلل - افلاك عشقت بس

گوشم دگر از خنده هاي سر به سر مهر و فسونت پر

غوغاي آوايت به جان ...زنگ است ميدانم تو ميداني

ديگر زهر كه نام انسان را به خود دارد دلم چركين

از عشق فرمودن بسي ننگ است ميدانم تو ميداني

امشب دگر آهنگ رفتن را نوازم من . تو هم خوش باش

رفتم وليكن تا قيامت بين ما جنگ است ميدانم تو ميداني

اي شبنم هماره ي آتش برم ببار...!

     برسايه هاي وحشت و بيگانه...نم ببار!

ببار چكه چكه بشوي روزاروز

       برخيز و بر مركب ديوانه دم ببار!

پژواك شادماني هستي "نواي" توست

        از آسمان آبي چشمت درم ببار!

باران پر طراوت تب دار بوسه را...

        از جاي جاي جان بستان بر سرم ببار!

امشب دلم چه پر تپش از سايه هاي وهم

         حتي اگر به بركت ديده ترم ببار!

                                   "نوا"

ببين دايم دلم تنهاي تنهاست!

نهادم ناگزير از درد و بلواست!

در اينجا قحط سالي شد محبت

فسيل قلب انسان قعر درياست

دريغا مرده انسان زنده شيطان

نماز مردگان همواره برپاست

گناهان زنده شد با اسم انجيل!

جنايت قتل دزدي ها هويداست

ميان ظلم و عصيان ها دلم مرد

ببار از نور روشن شو كه غوغاست

پريشان خواب من كابوس اندود

نوايت ساز آهنگين لالاست!

تو مي گفتي كه فرداها بتابم

بتاب اينك..همين امروز "فرداست"!

             " نوا "

چون كودكي من خرد و ناآگاه...

ره مي سپارم غافل از بي راه

در بستري از موج مي خندم

بر شاهراهي منتهي برچاه...

بي ترس ميپويم دلم آرام

بيگانه ام باهرچه رنگش آه

*‌‌‌‌‌** ***

ناگه نمايان مي شود "شيطان"

با چهره اي جذاب همچون ماه

چون عنكبوتي مي تند در خلق

خوش مي نوازد ساز قربانگاه

فاني كند هرآنكه بودش مهر

عصيان نمايد خود شبيخون شاه

اينك دلم پوسيده شد يك سر

از عشق پوشالي غرور و جاه

از آن غريبستان سنگ آلود...

آنجا كه ميسازند كوه از كاه!

"نوا"

آرام و سربه زير سراسر دلم رهيب

از آيه هاي جعلي دنياي نانجيب

تاريخ چندساله ي عمرم همه فراز

جغرافياي كشور قلبم همه نشيب

آداب اجتماعي روحم به زير صفر

آمار گريه ها شده در غصه ها ضريب

اينك منم معلم درس حساب عشق

دررسم دردها كشم از عاشقي صليب

صغري و كبري چينم و منطق شود ضمير

امابه كي دروغ و خيانت به كي فريب؟؟

خطهاي ناموازي اندوه و درد من

در جبر زنده بودنم هنگامه است عجيب!

قلبم زدين و فلسفه ديگر سخن نگفت...

آن لحظه آن موقع كه غايت را شدم غريب

امشب ملول و خسته ودارم بسي هراس

آري عقود ديني ام هردم زند نهيب

برهم زدم هرآنچه زايد علتي معلول

دراين سرود ناقص و بي مايه از مصيب

دارم حديث پرزكنايه پراز ابهام

امشب نهاد شعر من خاليست از رقيب

از جنگل زمانه و آشوب زندگي...

تشويش و انتظار و تكدر برم نصيب.

                                         نوا